De grote waarom-vraag en ik

Foto door Magda Ehlers op Pexels.com

Waarom? Een simpel woord met diverse, elkaar tegensprekende betekenissen. Een woord dat, afhankelijk van de intentie erachter, gevoelens bij mij oproept van enthousiasme, verbazing of ergernis. Wat is dat toch met het woordje waarom? Of is het niet het woord zelf waar het probleem ligt, maar eerder de aard van de interactie? En waarom kunnen mijn reacties op de grote waarom-vraag zo van elkaar verschillen?

Ik zou bijna ‘daarom’ zeggen, maar vooruit, dat zou flauw zijn. En niet alleen dat: het onderwerp is er ook te belangrijk voor. Tenminste, voor mij dan. De betekenis die ik aan andermans waarom-vraag geef, heeft namelijk alles te maken met houding, intentie en relatie.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik waarde hecht aan zowel autonomie als verbondenheid. Zo op het eerste gezicht kunnen deze waarden elkaar in de weg zitten, maar ik zie dat anders. Ik kan en wil mij namelijk alleen verbonden voelen met mensen bij wie ik de ruimte ervaar om oprecht en authentiek te zijn. En die oprechtheid en authenticiteit hangen voor mij samen met de autonomie om te zijn, te voelen, te denken en te doen. De persoonlijke keuzes die ik maak, zijn onlosmakelijk met die eigenheid verbonden. Daar sta ik voor, die koester ik en die houd ik weg van welke onzuivere benadering ook.

Dat betekent dat ik niet inga op onoprechte vragen. Ik leg geen verantwoording af, verdedig mezelf niet, vraag geen toestemming. Dat zijn namelijk gedragingen die voor mij niet samengaan met het zijn van een autonoom, verstandig, zich emanciperend persoon. Het zijn ook gedragingen die gezagsverhoudingen bevestigen waar ik niet in geloof. Het is mij opgevallen dat anders zijn dan de norm nogal wat bevoogding kan oproepen en daar weiger ik nog langer in mee te gaan. Dat is niet het soort communicatie waar ik op zit te wachten.

Toch ben ik geen gesloten persoon. Integendeel, zou ik eerder zeggen. Ik blog immers onder eigen naam over mijn autisme/ neurodiversiteit, ben open over wat er in mij leeft, deel mijn gevoeligheden, maar ook wat mij in positieve zin raakt. Het voelt voor mij goed om dat te doen, omdat ik het meen én omdat ik er zelf voor kies. Ik vertel al die dingen omdat ik ze wil vertellen, en niet omdat iemand mij met opgeheven vingertje vraagt om mezelf online te verklaren, en wel nu.

Tegelijkertijd gaat het mij niet uitsluitend om mijn eigen initiatief. Oprechte belangstelling, nieuwsgierigheid, graag willen leren: dat zijn houdingen die ik erg sympathiek vind en waar ik bijna altijd positief op zal reageren. De waaroms van mensen die in alle eerlijkheid hun best doen om zich in mij te verplaatsen, die gezamenlijke interesses willen uitdiepen of die meer willen weten van zaken waar ik verstand van heb, ja, die zijn waardevol. Zolang ik mij vrij voel om op mijn moment en op mijn manier een antwoord te geven waar ik volledig achter kan staan, zie ik de grote waarom-vraag als iets moois. Dan zie ik het als een compliment, en soms zelfs als een voorrecht, om hem te mogen beantwoorden.

2 reacties

  1. Ha Wendy,

    Net thuis en heb nog geen gelegenheid gehad om je nieuwsbrief te lezen. Maar ik wil je tòch zeggen dat ik het ontzettend goed van je vind dat je die verspreidt. Complimenten!

    Hartelijke groet,

    Peter Ronkes Agerbeek

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s