Films gezien in oktober 2019

Eerder deelde ik de films die ik in september had gezien en nu zet ik de prille traditie voort. Oktober was namelijk ook een goede filmmaand. Ik ben weliswaar niet naar de bios geweest, maar ik heb wel vijf geleende en twee eigen dvd’s gezien. Overigens wil ik binnenkort wel weer naar de bios; er draaien een paar films waar ik benieuwd naar ben. Maar eerst een terugblik op filmmaand oktober.

An Education

Jenny werkt hard om toegelaten te worden tot Oxford, maar haar leven is zo saai. David is dan weer niet saai, en zijn leven al helemaal niet. Met hem en een bevriend stel onderneemt Jenny van alles. Ze voelt zich eindelijk tot leven komen, maar geeft daarmee ook weer veel op. Of dat het allemaal waard is, moet de kijker voor zichzelf bepalen, al stuurt de film wel erg in een bepaalde richting. En hoewel ik bijna twintig jaar ouder ben dan Jenny, herken ik de verveling, de leergierigheid en de behoefte aan nieuwe ervaringen. Tijd voor een vervolg met een vijfendertigjarige Jenny in de hoofdrol, of zal ik die rol zelf maar op mij nemen?

The Duchess

Georgiana Spencer wordt uitgehuwelijkt aan William Cavendish, hertog van Devonshire en tevens een nors en afstandelijk heerschap dat voornamelijk geïnteresseerd is in het voortbrengen van mannelijk nageslacht – en het vluchten in buitenechtelijke avontuurtjes. Nu kun je als levendige en ontwikkelde vrouw wel interessantere dingen bedenken om met je tijd te doen dan getrouwd zijn met een dergelijk figuur, maar achttiende-eeuws Engeland blonk, in ieder geval volgens de hedendaagse normen, nu eenmaal niet uit in vrouwvriendelijkheid. Dus terwijl Georgiana er het beste van probeerde te maken, deed William er juist alles aan om het voor haar zo onaangenaam mogelijk te maken. Klinkt allemaal niet heel optimistisch, maar de film is wel degelijk een aanrader. Kijken dus!

City Island

Mwah, ik kan mij niet vinden in de lovende recensies die blijkbaar over deze film geschreven zijn. Centraal staat een disfunctioneel gezin, bestaand uit diverse individuen die onhandig door het leven gaan, elkaar naar beneden trekken en daar af en toe een grapje over maken. Ik kon er niet om lachen. Vele anderen wel. Ik gun ze dat plezier, maar kijk zelf liever naar andere films.

I, Daniel Blake

Daniel Blake is een arbeider die altijd hard heeft gewerkt, maar door een hartaandoening arbeidsongeschikt is geraakt. Uitkeringsambtenaren nemen de conclusies van zijn artsen echter niet serieus, halen hem door het slijk en dwingen hem in het keurslijf van sollicitatie- en meldingsplicht. Daniel raakt bevriend met lotgenote Katie, een alleenstaande moeder die knokt voor een leefbaar leven voor zichzelf en voor haar kinderen, maar die eveneens door een onmenselijk systeem een verkeerde richting wordt opgeduwd. Voorstanders van een dergelijk beleid hebben de mond vol van ‘eigen verantwoordelijkheid’, maar in werkelijkheid nemen ze die verantwoordelijkheid juist van uitkeringsgerechtigden af. Volgzaamheid en willoosheid worden afgedwongen, en zo verdwijnt het autonome individu. Een heftige film die overduidelijk stelling neemt, maar wel één waar ik mij volledig in kan vinden.

The Other Boleyn Girl

Ik heb de BBC-versie gezien, maar die trailer staat niet op YouTube. In deze film gaat het om een machtig Engelsman, koning Hendrik VIII om precies te zijn, die het voortbrengen van een mannelijke erfgenaam belangrijker vond dan het zijn van een goed mens. Nu was deze vorst wel een geval apart met zijn vele echtgenotes en zijn voorliefde voor het schavot, en dat maakt The Other Boleyn Girl nog eens extra interessant. Want we weten allemaal hoe Anna Boleyn terecht is gekomen – op zijn zachtst gezegd niet bepaald goed – en de gebeurtenissen in vroegmoderne koningshuizen staan zo ver af van ons hedendaagse leven dat ik het allemaal wil doorgronden. Dat kan natuurlijk niet tijdens een film, maar de verbeelding van belangrijke historische gebeurtenissen maakt wel dat ze tot leven komen, al is dat in het geval van Anna Boleyn wellicht een ongemakkelijke woordkeuze.

Café Society

Ook in oktober mocht ik een Woody Allen-film op mijn lijst zetten. Ik heb betere gezien (Whatever Works, Midnight in Paris, Annie Hall, Manhattan en A Rainy Day in New York), maar slecht wil ik Café Society nu ook weer niet noemen. Het verhaal is best komisch, al miste ik de psychologische en intellectuele diepgang van zijn andere films. Mijn favoriete personage was daarom niet hoofdpersoon Bobby, maar zijn intellectuele zwager Leonard. Ik had de film boeiender gevonden als hem een grotere rol was gegund.

Les Misérables

Dit is natuurlijk een verhaal dat raakt en het vele zingen versterkt het emotionele effect nog eens. Persoonlijk vond ik alle gebeurtenissen rondom de opstand interessanter dan de weinig overtuigende liefde tussen Marius en Cosette. Ook vond ik dat de personages Enjolras en Éponine meer aandacht verdienden. Met hun sterke karakters hadden ze veel meer kunnen betekenen voor het verhaal. Maar ondanks deze kritiekpunten heb ik genoten van de film, in het bijzonder van het schitterende protestnummer Do you hear the people sing?

*Do you hear the people sing?
Singing a song of angry men.
It is the music of a people
who will NOT be slaves again.
*

Wederom genoeg inspiratie voor bloglezers die op zoek zijn naar een goede film.

Afbeelding van Jan Alexander via Pixabay.

11 comments

  1. De film daniel blake lijkt me interessant. Sollicitatie plicht en workshops plicht dragen niet bij aan de motivatie weet ik uit ervaring. Dus wel benieuwd naar de film. In je reactie formulier: Groene tekst als je typt vind ik lastig te lezen, letters iets donkerder is fijner. Laatste is alleen een advies, mag je verwijderen hoor.

    Liked by 1 persoon

    • I, Daniel Blake is echt een aanrader! Ik kan mij vinden in jouw ervaring: sluit liever aan bij de intrinsieke motivatie van mensen in plaats van te dwingen en straffen. Dat is menselijker en effectiever.
      Dank voor je tip. Als ik zelf een reactie plaats, krijg ik gewoon zwarte tekst. Maar ik zal het eens proberen als ik uitgelogd ben, misschien dat het dan anders is.

      Like

  2. Soms wanneer ik Netflix aanzet blijf ik maar scrollen en scrollen. Ik heb dan echt het gevoel dat ik alle films al gezien heb. In jouw lijstje zie ik gelukkig een paar leuke films die ik nog niet gezien heb. Bedankt en ik weet wat ik ga doen vanavond. Haha!

    Liked by 1 persoon

    • Lastig he, om te kiezen wat je wilt kijken? Er zijn zo veel leuke films 🙂 Met Netflix ben ik gestopt omdat ik mijn films nu voor een lager bedrag bij de bibliotheek leen. Ik vind ook dat Netflix qua series meer te bieden heeft dan qua films, dus ik kan mij wel voorstellen dat je al veel gezien hebt.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s