Komende week is het Introverts Week 2019 en dat vier ik zo

introverts-week-2019

Komende week zijn er veel momenten om bij stil te staan: de lente, Internationale Dag van het Geluk en Introverts Week. Voor mij zijn deze dagen en week waardevol en ik wil er aandacht aan besteden op mijn blog. Aangezien Introverts Week 2019 morgen begint, wil ik eerst ingaan op mijn introversie en de betekenis die deze eigenschap voor mij heeft.

Dat ik introvert ben, weet ik al heel lang. Dat dit iets moois is, dat het er mag zijn en dat ik trots mag zijn op wie ik ben, dat is iets wat ik in de loop der tijd ben gaan inzien. Achteraf gezien vind ik dat zo zonde. De pijn die ik voelde omdat ik niet goed tot mijn recht kom in groepen. Omdat ik niet direct een bijdehand antwoord klaar heb als iemand mij (vooral in gezelschap) een bijdehante vraag stelt. Omdat ik niet degene ben die uit zichzelf gezien of gehoord wordt. En zo kan ik nog wel meer zaken opnoemen die ervoor zorgden dat ik mij in sociaal opzicht de mindere voelde, maar dat is nu juist iets wat ik niet meer wil. Ik wil mijn sterke kanten waarderen in plaats van treuren over wat er niet is.

Het mooie is, dat ik vanuit mijn introversie veel heb om dankbaar voor te zijn, ook in sociaal opzicht. Als INFJ ben ik een praktische idealist, gevoelig, creatief en bevlogen. Dat klopt: ik wil het goede doen, iets moois bijdragen, mijn bestemming op aarde verwezenlijken. Ik wil de mens zijn die ik bedoeld ben te zijn en ik wil dat anderen hier iets aan hebben. Positieve energie verspreiden, degene zijn die vertelt dat het wel kan, dat jij het wel kunt. Ik geloof daar heel erg in en als ik ergens in geloof, dan wil ik dat naleven. Niet door perfect te zijn, want dat ben ik evenmin als ieder ander. Wel door elke dag opnieuw voor mijn idealen te gaan staan en keuzes te maken die hiermee in overeenstemming zijn.

Hoe vaak heb ik wel niet aan moeten horen dat ik niet sociaal ben, omdat ik geen op de voorgrond staand groepsmens ben? Alsof snelle zichtbaarheid en een vlotte babbel de enige manieren zijn om iets toe te voegen aan de wereld. Nee, dat is niet zo en ik ben blij dat ik dit eindelijk besef. Dat ik weet ‘ja, ik ben goed zoals ik ben’ en dat ik dit ook echt zo kan ervaren. In mijn zelfwaardering heb ik enorme stappen gezet, juist door mezelf te accepteren. Door te weten dat ik mag zijn en mag groeien. Dat dit allebei kan.

Zo vier ik Introverts Week: door blij te zijn met wie ik ben en verschillen te waarderen in plaats van te problematiseren.

Doe je mee?

 

Boekentip
Liesbeth Smit, Ik moet nog even kijken of ik kan (Nijgh & Van Ditmar, zevende druk, maart 2018).

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s