Even wegdromen: schrijversleven in de bergen

Soms is het zo heerlijk om even weg te dromen. Even niet mindful te zijn en even niet in het nu te zijn, al heeft dat ‘nu’ nog zo veel positieve aspecten. Maar als ik alleen de realiteit ervaar, mis ik wat er allemaal nog meer bestaat. Waar ik kan zijn als ik niet hier ben. Wat voor leven ik kan leiden als ik eens goed luister naar wat er allemaal door mijn hoofd schiet. Het leven dat er ook is en waaraan ik deel kan nemen, al is het alleen maar in gedachten of terwijl ik erover schrijf.

Schrijven over dat leven of schrijven binnen dat leven: het kan allebei. Een schrijversleven in de bergen, aan het meer, fris en helder maar nooit onaangenaam koud. Een huisje ver weg van mensenmassa’s, rijen bij de kassa en overvolle trams, maar dicht bij de bergen en de bomen, de dieren en de vele natuurwezens.

 

Na een lange, diepe slaap word ik wakker onder het open raam. De stilte haalt de energie in mij naar boven. Sinds ik hier ben, weet ik pas echt hoeveel leven er is in een omgeving die van een afstandje lijkt stil te staan. Als ik na een voedzaam ontbijt met een kop sterrenmunt en al achter de laptop zit, klaar om mijn verhalen met de wereld te delen, vouw ik mijn handen om de warme mok. Te heet om te drinken, maar precies de juiste temperatuur om mijn handen even op te warmen voor ik begin met typen.

Het zijn geen verhalen die ik schrijf en ook weer wel. Er is niets wat ik verzin en toch blijf ik vertellen. Ik vertel over het huisje, waar mijn boeken en ik een werkelijk thuis gevonden hebben. Over de bossen waar ik zo graag wandel, zonder ooit te verdwalen omdat ik ook daar thuis ben. Over de dieren die geen mensen gewend zijn, maar die mij blijven benaderen omdat ze weten dat ik aan hun kant sta. Over de natuurwezens vertel ik niets, behalve dat zij er wel degelijk zijn. Ik heb het ze beloofd.

Ik deel wat ik meemaak. Ik schrijf voor wie ik was voordat ik mijn schrijversleven in de bergen koos. Ik schrijf voor degenen die ook in het hier en nu geen rust kunnen vinden, omdat zij weten dat het niet hun hier en nu is. Niet echt. Op deze plek zijn zulke concepten niet nodig. Ik ervaar alles zoals het is en zou het niet anders willen. Mijn wandelingen, mijn meditaties, mijn schrijfsessies: in wat ik doe, kom ik steeds meer tot bloei.

 

De realiteit die er zou kunnen zijn. Het hier en nu dat ik zou kunnen creëren en ervaren. Het is er nu niet, maar in gedachten kan ik erheen wanneer ik wil.

 

Foto door Elke (simplyelke)/ Pixabay 

4 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s