Waarom natuurwandelingen mij gelukkig maken

IMG-20180610-WA0001.jpg

Foto’s van het Westduinpark waar je zo heerlijk kunt wandelen. Groen, rust, blije vogeltjes en dat allemaal in Den Haag. Hoe vaker ik wandel, hoe meer ik ontdek wat voor fijne wandelplekjes er allemaal zijn – en hoe fijn wandelen is. Hoe gelukkig ik ervan word.

We weten allemaal dat wandelen goed is voor de gezondheid, maar in deze blogpost wil ik vooral ingaan op wat het met mij doet. Waarom ik zo graag buiten ben, waarom ik zo graag in de natuur ben en waarom ik zo graag beweeg. Waarom het helemaal klopt wanneer ik wandel.

IMG-20180610-WA0000.jpg

In de natuur voel ik een sterke verbondenheid met alles om mij heen. Waar ik bijvoorbeeld in het OV of achter de computer (ja, ik zie de ironie nu ik dit schrijf) meer een soort onbestemdheid of verdwaaldheid ervaar, weet ik in de natuur dat ik één van hen ben. Dat we allemaal bij elkaar horen en verbonden zijn. Alles komt samen in de natuur. Er is een connectie die elders veel moeilijker te vinden is. Voor mij léven de bomen, planten, struiken, bladeren en bloemen; niet alleen biologisch, maar ook spiritueel. Dit geldt natuurlijk ook voor de dieren die er thuiszijn en de dierbare mensen met wie ik wandel. Ik hoop via deze verbondenheid ook iets vanuit mijn innerlijk terug te geven aan de natuur.

IMG-20180610-WA0006.jpg

In de natuur zijn geen mensenmassa’s, tenminste niet als ik wandel. Ik kan mij lekker terugtrekken en zo veel mogelijk stilte ervaren – of alleen de geluiden horen die ik op dat moment wil horen. De vogels, de bladeren, de zee… dát zijn fijne geluiden. Die raken mij. Die brengen mij weer in contact met mezelf en met de wijsheid die veel meer weet dan de gedachten waar ik meestal een beroep op doe. Die ook weer verbonden is met alles wat leeft.

IMG-20180610-WA0008.jpg

In de natuur kan ik in beweging zijn. Steeds maar weer verder lopen. Niet op een stoel zitten en ‘meekomen in de maatschappij’, maar zélf kiezen waar ik naartoe ga. Mijn eigen pad volgen en ja, dat kan best een wandelroute zijn die door iemand anders is bedacht. Ik wil hem immers zelf volgen en maak zelf de bewegingen die nodig zijn om de route te voltooien. Maar ook op gevoel struinen doe ik graag. Ik kom altijd wel ergens uit waar het prettig is. En ik hoef niet de hele tijd in mijn hoofd te zitten. Ik mag ervaren in plaats van denken en dat is zo bevrijdend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s