19 mei 2017: foto’s gemaakt op Kijkduin

Recentelijk besloot ik, na het benodigde Spotify/ YouTube-plezier, lekker naar Kijkduin te gaan om te wandelen en te fotograferen. Zoals uit de foto’s blijkt, was het niet bepaald strandweer. Dit zag ik als een voordeel, want het is jammer als de aanwezigheid van mensen het maken van mooie plaatjes negatief beïnvloedt.

Graag wil ik hier nog even aan toevoegen dat ik als gevolg van lenteachtige stuifmeelperikelen mijn ogen niet optimaal heb kunnen gebruiken. Gelukkig was het fijne geluid van de zee wel tot mij doorgedrongen en daarom verdient dit plaatje van de zee een plek in deze blogpost.

 

Ik vermoed dat de duinen een grote rol hebben gespeeld in mijn visuele ongemak. Toch vind ik dat ook zij een plekje verdienen op mijn blog, omdat ze ons wel mooi beschermen tegen de overactieve golven. Daarom dus deze foto.

 

Wat de werkelijke naam ook is; ik sprak jarenlang van ‘babyzeetje’. Nog steeds kan ik mij vinden in deze term, maar ik ben bereid mijn standpunt te heroverwegen. Als de wereld nu nog niet inziet dat ik wel degelijk in staat ben tot flexibiliteit, weet ik het ook niet meer. Eerlijk gezegd ben ik van mening dat ook de samenleving wel eens standpunten mag heroverwegen.

 

Onder andere met betrekking tot dit, hoewel de laatste letter helaas onjuist is. Overigens heb ik hier verder niet gegeten. Los van het feit dat ‘gerookte zalm’ geen onderdeel is van een vegetarische maaltijd, moet ik bekennen dat ik de genoemde groentesoort mijd sinds ik als kind ten onrechte dacht patat voorgeschoteld te krijgen.

 

Overigens heb ik de patatkraampjes ook gemeden, omdat ik liever meer uit mijn wandeling wilde halen en extra foto’s wilde maken. Voor zover ik het waar kon nemen, werd ik van dit tafereeltje erg blij; zo blij zelfs dat ik er meerdere foto’s van heb gemaakt. Hieronder deel ik er drie, zonder aanvullend commentaar.

 

 

Geen commentaar. Indien behoefte aan commentaar: zie bovenstaand verhaal.

 

 

 

 

Zoals hierboven vermeld.

 

 

 

 

Ik blijf bij mijn standpunt. Over eventuele (in)flexibiliteit ga ik niet in discussie.

 

 

 

 

En toen was er alleen nog maar lucht – een leegte die de toestand van mijn maag reflecteerde.

 

 

 

 

Op weg naar huis stapte ik aanvankelijk in de verkeerde bus. Ter rechtvaardiging: op dat moment had mijn bus zich moeten aandienen. Helaas merkte ik het pas toen de verkeerde bus al een paar haltes was gepasseerd, maar gelukkig heb ik vaak genoeg in die omgeving gewandeld om de dichtstbijzijnde halte van mijn bus te kunnen vinden. Juiste bus en ik kwamen tegelijkertijd bij de halte aan en uiteindelijk ben ik, weliswaar via een kleine omweg, enigszins moe maar zeer voldaan, thuisgekomen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s