Het gevolg van een online wens: herfstige taferelen, zelfontplooiing en autonomie

Ik moet voorzichtiger worden met wat ik hier schrijf. In mijn vorige bericht vroeg ik om de herfst en kijk eens naar buiten. Trouwens, niet alleen buiten is het herfst. De drukkende hitte is verdwenen uit mijn woning en nu zit ik gewoon een beetje te rillen. Niet dat het erg is, hoor. Ik ben tevreden en dat heeft niet alleen met de weersveranderingen te maken.

Zoals ik in bovengenoemde blogpost al schreef, gaat het mij meer om het nieuwe dan om de herfst zelf. Het gaat mij om de frisse wind waar ik al eerder over schreef, alleen bespreek ik in het ene bericht de zomer en in het andere bericht de herfst. Het maakt ook niet uit. Het gaat om het achterliggende idee.

Als ik terugkijk, ben ik al heel lang bezig met allerlei veranderingen, alleen bleef het destijds bij wensen in plaats van aanpakken. Dit had overigens meer te maken met sociale beïnvloeding dan dat ik nu zo tevreden was. In de ggz hoorde ik de volgende uitspraken uit de monden van professionals komen:

  • ‘Jij wilt teveel! Al die rare plannen van jou!’
  • ‘Blijkbaar is dit het. Veel verder dan dit zul jij niet komen.’
  • ‘Jij zult nooit echt gelukkig worden. Jij kunt hooguit een enigszins aanvaardbaar leven leiden.’
  • ‘Een klein baantje zoeken? Wat een hoge verwachtingen heb jij van jezelf! Dat is precies jouw problematiek.’
  • ‘Je leven veranderen? Wat een Amerikaanse ideeën, zeg! Typisch jouw ongenuanceerde manier van denken.’

Het verbod om andere keuzes te maken of dingen anders aan te pakken, had vooral betrekking op zaken die met mijn eigen ontwikkeling te maken hadden en waar ik zelf mee aan kwam zetten. Dingen die zij bedachten, moest ik natuurlijk wel doen en snel ook – ‘en daar gaan wij niet over in discussie.’ Ehm, wel dus! Al met al werden mijn sterke kanten (zelfstandig denken, actieve instelling, gerichtheid op groei) actief onderdrukt en ontwikkelde ik mij langzaam maar zeker tot een volgzaam, timide en angstig persoon. Tenminste, aan de oppervlakte. Diep vanbinnen bleef ik verlangen naar zelfontplooiing en autonomie.

Nu ik alweer drie jaar uit de ggz ben en zo’n kleine anderhalf jaar begeleiding ontvang die juist gericht is op mijn zelfontplooiing en autonomie, merk ik dat mijn sterke kanten langzaam weer naar boven komen. Natuurlijk zijn betuttelende ideeën niet zomaar verdwenen. Ik besef nu wel dat het slechts ideeën zijn en dat ik die niet voor de rest van mijn leven met mij mee hoef te dragen. Het is toegestaan om opgelegde ideeën los te laten en weer zelf na te gaan denken. Natuurlijk heb ook ik de wijsheid niet in pacht en als ik bepaalde dingen handiger aan kan pakken, dan sta ik daar wel degelijk voor open. Waar ik echter niet meer voor opensta, is paternalisme en verlies van zelfontplooiing en autonomie.

Overigens is het niet mijn bedoeling om de ggz af te kraken. Mocht dit wel zo overkomen, dan vind ik dat begrijpelijk, maar ook jammer. Ik kan inmiddels wel begrijpen waarom de bejegening op deze manier is verlopen. We leven nu eenmaal in een maatschappij die conformisme en ‘je plaats kennen’ hoog in het vaandel heeft staan en dan is het niet meer dan logisch dat dit zijn uitwerking heeft op maatschappelijke instituties als de ggz. Ik heb echter geen zin meer om wrok te koesteren; ik kijk liever naar wat ik, op basis van mijn persoonlijkheid, persoonlijke ervaringen en (extra) aanvullende scholing, bij kan dragen.

Het is mijn oprechte overtuiging dat zelfontplooiing en autonomie onze samenleving en onze ggz mooier kunnen maken. Zoals ik al schreef, werk ik er hard aan om deze waarden opnieuw in mijn leven te integreren. Maar er is meer! Ik wil zoiets moois niet voor mezelf houden. Iedereen heeft recht op zelfontplooiing en autonomie en aan een samenleving en een ggz die deze waarden naleven, wil ik graag bijdragen.

Daar kies ik voor.

(En wat die keuzes concreet inhouden en waar ik concreet mee bezig ben, dat is voer voor nieuwe blogberichten! Juist omdat de achterliggende ideeën zo belangrijk zijn, wilde ik die eerst in verschillende blogartikelen uiteenzetten. Dat is inmiddels goed gelukt, dus nu kunnen we verder.)

2 thoughts on “Het gevolg van een online wens: herfstige taferelen, zelfontplooiing en autonomie

  1. Pingback: Een nieuwe stap: opleiding Counselor-coach (CIVAS) | Wendy Schuchmann

  2. Pingback: Liefde voor muziek: vijf nummers die mij kracht geven (deel 1) | Wendy Schuchmann

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s